هدف از پژوهش حاضر تدوین مدل رابطه‌ بین محدودیت‌های اوقات فراغت و مشارکت اوقات فراغت در باشگاه‌های ورزشی بر سرمایه اجتماعی ورزشکاران بود. روش: پژوهش حاضر با هدف کاربردی و به صورت میدانی، رابطه بین سرمایه اجتماعی، محدودیت اوقات فراغت و مشارکت در رویدادهای ورزشی را در میان 200 ورزشکار فعال رده سنی 18 تا 30 سال در باشگاه‌های بدنسازی تهران بررسی کرده و با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد سرمایه اجتماعی (طراحی شده توسط دلاویز در سال 1384)، پرسشنامه استاندارد محدودیت اوقات فراغت (گاربوز و همکاران، 2012)، پرسشنامه اوقات فراغت ورزشی (اسماعیلی، 2011) و توسط مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزار PLS نسخه 3 به ارزیابی این روابط پرداخت. یافته ها: شاخص های محدودیت اوقات فراغت با ضریب مسیر 757/0 و مشارکت اوقات فراغت با 638/0 با مولفه سرمایه اجتماعی دارای همبستگی مثبت بود و ارتقای هر کدام می تواند بر میزان مولفه های آنها تاثیر مثبت و مستقیم بگذارد. نتیجه گیری: تدوین مدل رابطه‌ بین محدودیت‌های اوقات فراغت و مشارکت در باشگاه‌های ورزشی می‌تواند به بهبود سرمایه اجتماعی ورزشکاران کمک کند و زمینه‌ساز ایجاد ارتباطات مؤثرتر و افزایش تعاملات اجتماعی در این فضا باشد.