ورزش پارابدمینتون به عنوان یکی از رشته‌های نوظهور در ورزش افراد دارای معلولیت، از ظرفیت بالایی برای ارتقای سلامت جسمی، روانی و اجتماعی این قشر برخوردار است. با وجود رشد نسبی این رشته در سطح جهانی و ورود آن به بازی‌های پارالمپیک، توسعه ساختاری و راهبردی آن در ایران با چالش‌هایی نظیر کمبود منابع، نبود برنامه‌ریزی منسجم، ضعف مدیریتی و نبود مدل بومی مواجه است. هدف پژوهش حاضر، طراحی مدل توسعه پارابدمینتون در ایران با رویکردی راهبردی و بر مبنای شناسایی عوامل کلیدی اثرگذار در این حوزه است. این مطالعه به روش ترکیبی (کیفی-کمی) انجام شد. در بخش کیفی با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان ورزش معلولین، عوامل مؤثر شناسایی و طی مراحل کدگذاری تحلیل شد. در بخش کمی، بر اساس یافته‌های کیفی، پرسش‌نامه‌ای طراحی و در میان نمونه‌ای از مدیران، مربیان و ورزشکاران توزیع شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری و آزمون برازش مدل تحلیل گردید. نتایج حاکی از آن است که توسعه پارابدمینتون تحت تأثیر ابعاد مختلفی از جمله عوامل مدیریتی، زیرساختی، فرهنگی، اقتصادی و انگیزشی قرار دارد. مدل نهایی ارائه شده می‌تواند به عنوان الگویی کاربردی برای سیاست‌گذاران، فدراسیون‌ها و نهادهای ذی‌ربط در مسیر توسعه پایدار این رشته در کشور مورد استفاده قرار گیرد.