هدف : پژوهش حاضر با رویکردی تلفیقی از روانشناسی بالینی، مدیریت منابع انسانی و مدیریت بحران، به بررسی تأثیر اضطراب ناشی از بلاتکلیفی سیاسی در بستر آتش‌بس موقت جنگ ایران و آمریکا بر تاب‌آوری سازمانی اپراتورهای بخش عملیات و دیسپاچینگ شرکت برق منطقه‌ای گیلان می پردازد.
روش‌شناسی: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه اپراتورها و تکنسین‌های اتاق فرمان و دیسپاچینگ شرکت برق منطقه‌ای (گیلان) در سال ۱۴۰۵ است. نمونه‌گیری به روش هدفمند و در دسترس انجام شد و ۱۲۰ پرسشنامه معتبر مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی IUS-12 و پرسشنامه تاب‌آوری سازمانی CD-RISC-10 مورد تحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین اضطراب بلاتکلیفی و تاب‌آوری سازمانی اپراتورها رابطه منفی و معناداری وجود دارد. (P<0.01) یافته‌ها حاکی از آن است که وضعیت «نه جنگ، نه صلح» و ابهام ناشی از آتش‌بس موقت، با ایجاد فشار روانی و «فلج تحلیلی»، توانایی اپراتورهای خط مقدم صنعت برق را برای تصمیم‌گیری سریع و بازگشت‌پذیری پس از شوک‌های احتمالی به شبکه، به شدت کاهش می‌دهد.
نتیجه‌گیری : بلاتکلیفی در سطح کلان سیاسی، به عنوان یک عامل فرساینده، از طریق تخریب زیرساخت‌های روانی کارکنان حیاتی، چابکی و تاب‌آوری سیستم‌های حساس زیربنایی و حیاتی را تهدید می‌کند. بر این اساس پیشنهاد می‌شود مدیران ارشد صنعت برق در دوران تعلیق و آتش‌بس موقت، با استقرار نظام‌های «مدیریت ابهام» و ارائه حمایت‌های روانی-تخصصی، از افت توان عملیاتی اپراتورها در مواجهه با سناریوهای بحرانی جلوگیری نمایند.