سبک زندگی ایرانی–اسلامی درهم‌تنیدگیِ باورها، عادت‌های روزمره، مصرف فرهنگی و روابط اجتماعی است که در بستر خانواده، محله، رسانه و نهادهای دینی و آموزشی شکل می‌گیرد. در دهه‌های اخیر، گسترش رسانه‌های دیجیتال، توسعه‌ی آموزش عالی و رشد صنایع خلاق، افق تازه‌ای پیشِ‌روی نسل‌های مختلف ایرانی گشوده است؛ به‌گونه‌ای که بسیاری از الگوهای فراغت، مصرف، پوشش و تعاملات خانوادگی در گفت‌وگو یا تنش دائمی با تولیدات فرهنگی و خلاق قرار گرفته‌اند. در این مقاله، با اتکا به داده‌های ملی و چارچوب سن–دوره–نسل (APC)، تلاش می‌شود رابطه‌ی میان صنایع خلاق و سبک زندگی ایرانی–اسلامی در نسل‌های مختلف بررسی شود و سهم عوامل جمعیت‌شناختی مانند سن، جنس، تحصیلات، وضعیت تأهل، طبقه‌ی اجتماعی و محل سکونت در این رابطه روشن گردد. شاخص ترکیبی‌ای برای سبک زندگی ایرانی–اسلامی و شاخصی برای مشارکت در صنایع خلاق ساخته شده و با استفاده از مدل‌های رگرسیونی تعمیم‌یافته، تفاوت‌های نسلی، دوره‌ای و سنی تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد نسل‌های جوان‌تر هم‌زمان درگیر مصرف گسترده‌تر محصولات صنایع خلاق و بازتعریف برخی مؤلفه‌های سبک زندگی هستند، در حالی که نسل‌های قدیمی‌تر گرایش بیشتری به الگوهای سنتی دارند. این نتایج چشم‌انداز تازه‌ای برای سیاست‌گذاری فرهنگی، آموزش رسمی و برنامه‌ریزی شهری فراهم می‌کند.