هدف: سندرم خستگی مزمن با مشکلات جسمانی و روان‌شناختی متعددی همراه است که می‌تواند بر کیفیت خواب افراد تأثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کارکنان بخش اداری آموزش و پرورش شهر ارومیه در سال 1404 بود. پس از غربالگری کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن، 30 نفر به روش هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه علائم دوپال (جیسون و همکاران، 2010) و پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ (بویس و همکاران، 1989) بود. گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و داده‌ها در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد به‌طور معناداری موجب کاهش مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن شد (01/0>P). همچنین نتایج مرحله پیگیری نشان داد که اثرات مداخله در طول زمان پایدار باقی مانده است. نتیجه¬گیری: نتایج پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش مشکلات خواب کارکنان مبتلا به سندرم خستگی مزمن اثربخش است؛ بنابراین می‌توان از این رویکرد به عنوان یک مداخله مؤثر در بهبود سلامت روان و کیفیت خواب کارکنان استفاده کرد.