امنیت غذایی به‌عنوان یکی از مؤلفه‌های اساسی توسعه پایدار، در دهه‌های اخیر به‌شدت تحت تأثیر شوک‌های اقتصادی، اقلیمی، سیاسی و بهداشتی قرار گرفته است. در این میان، تاب‌آوری زنجیره تأمین مواد غذایی و کیفیت مدیریت بحران، نقشی کلیدی در کاهش آسیب‌پذیری نظام‌های غذایی ایفا می‌کند. هدف این پژوهش، بررسی نقش مدیریت بحران و تاب‌آوری زنجیره تأمین در ارتقای امنیت غذایی با رویکردی تلفیقی از تجارب جهانی و شرایط بومی ایران است. روش تحقیق از نوع ترکیبی (کمی–کیفی) است. در بخش کمی، با استفاده از داده‌های تابلویی و به‌کارگیری مدل‌های اقتصادسنجی، اثر شاخص‌های تاب‌آوری زنجیره تأمین، مدیریت بحران، تورم و نوسانات قیمتی بر شاخص امنیت غذایی تحلیل شد. در بخش کیفی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان گردآوری و با روش تحلیل مضمون بررسی گردید. همچنین، برای ارزیابی اثربخشی سیاست‌ها از رویکرد TRI (تجزیه و تحلیل تأثیرات و رتبه‌بندی) استفاده شد. نتایج نشان می‌دهد که افزایش یک واحد در شاخص تاب‌آوری زنجیره تأمین به‌طور متوسط موجب افزایش 0.33 واحدی شاخص امنیت غذایی می‌شود. شاخص مدیریت بحران اثر مثبت و معناداری بر امنیت غذایی دارد و اهمیت سیاست‌های پیش‌دستانه را تأیید می‌کند. در مقابل، تورم و نوسانات قیمتی اثر منفی قوی‌تری در ایران نسبت به میانگین جهانی داشته‌اند که بیانگر وابستگی بالای دهک‌های پایین درآمدی به بازار غذاست. تحلیل منطقه‌ای نیز نشان می‌دهد مناطق شرقی و جنوب‌شرقی کشور به دلیل محدودیت منابع آب، ضعف زیرساختی و وابستگی به واردات، پایین‌ترین سطح تاب‌آوری را تجربه کرده‌اند. یافته‌های کیفی حاکی از آن است که بیش از 70 درصد خبرگان، ضعف هماهنگی نهادی و نبود نظام هشدار زودهنگام را مهم‌ترین مانع ارتقای تاب‌آوری می‌دانند. در مجموع، نتایج نشان می‌دهد امنیت غذایی حاصل تعامل هم‌زمان عوامل اقتصادی، لجستیکی و نهادی است و گذار از سیاست‌های واکنشی به راهبردهای ساختاری و پیش‌دستانه، شرط اساسی تحقق امنیت غذایی پایدار در ایران محسوب می‌شود.