چاقی و اضافه‌وزن، معضلی جهانی است که رویکردهای طب مکمل برای مدیریت آن، مورد توجه قرار گرفته است. جلبک‌ها (به‌ویژه جلبک‌های دریایی) در متون کهن طب ایرانی، با عنوان «گیاهان بحری» شناخته می‌شوند و حکما نظیر ابن‌سینا به خواص «تحلیل‌کننده‌ی رطوبات زائد» و «مُجَفِّف» آن اشاره کرده‌اند که در چارچوب طبایع سرد و تر (مستعد چاقی بلغمی) قابل‌تفسیر است. مقاله‌ حاضر با روش مروری تحلیلی، به بررسی تطبیقی دیدگاه‌های طب سنتی ایران در مورد جلبک‌ها و مقایسه‌ آن با مکانیسم‌های مولکولی اثبات‌شده‌ امروزی (شامل فیبرهای سیلابی، فوکوزانتین، پلی‌ساکاریدها و تنظیم میکروبیوتا) می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که جلبک‌ها از طریق القای ترموژنز در بافت چربی سفید، مهار آنزیم لیپاز پانکراس و افزایش سیری، باعث کاهش وزن می‌شوند که با نظریه‌ «تلطیف اخلاط غلیظ» در طب سنتی همخوانی دارد؛ هرچند به دلیل طبع سرد، استفاده‌ طولانی‌مدت آن نیازمند اصلاح مزاج با مصلحات گرم (مانند زنجبیل و دارچین) است.