خشونت خانگی از جمله آسیب‌های اجتماعی پیچیده‌ای است که پیامدهای آن فراتر از صدمات جسمی، ابعاد روانی، اجتماعی و هویتی افراد را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این میان، کیفیت محیط‌های کالبدی و نحوه سازماندهی فضاهای حمایتی می‌تواند نقش مؤثری در فرآیند بازتوانی و بازیابی احساس امنیت و استقلال زنان آسیب‌دیده ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین اصول طراحی معماری مراکز بازتوانی زنان تحت خشونت خانگی و با تأکید بر رویکرد معماری شفابخش و طراحی آگاه از تروما انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی بوده و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای، بررسی مبانی نظری و تحلیل نمونه‌های موردی مرتبط است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مؤلفه‌هایی نظیر سلسله‌مراتب فضایی، تأمین حریم خصوصی، نظارت‌پذیری کنترل‌شده، بهره‌گیری از نور طبیعی، ارتباط مؤثر با طبیعت، انعطاف‌پذیری عملکردی و ایجاد فضاهای جمعی حمایتی، از مهم‌ترین عوامل ارتقای کیفیت محیط در این مراکز به شمار می‌آیند. نتایج حاصل بیانگر آن است که معماری می‌تواند فراتر از یک پاسخ کالبدی، به عنوان ابزاری درمان‌محور در کاهش تنش‌های روانی، افزایش حس تعلق، تقویت تعاملات اجتماعی و تسهیل فرآیند بازگشت زنان به زندگی مستقل عمل کند. در این راستا، پژوهش حاضر مجموعه‌ای از راهبردهای طراحی را برای ارتقای کیفیت فضاهای بازتوانی و ایجاد محیطی ایمن، انسانی و توانمندساز ارائه می‌دهد.