قنوات و باغ‌های سنتی به‌عنوان عناصر پایدار معماری و کشاورزی ایرانی، جایگاهی مهم در ساختار سکونتگاه‌های مناطق خشک دارند. شهرستان بَم با داشتن شبکه‌ای گسترده از قنوات فعال و نخلستان‌های سنتی، یکی از نمونه‌های ارزشمند این میراث در ایران محسوب می‌شود. این پژوهش با هدف ارزیابی نقش قنوات و باغ‌های سنتی در توسعه گردشگری میراث طبیعی و شناخت ظرفیت‌های بالقوه و بالفعل آن‌ها انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق مطالعه اسناد، مشاهدات میدانی و مصاحبه با گردشگران و کارشناسان گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که قنوات فعال بَم و باغ‌های سنتی آن، با توجه به تلفیق میراث طبیعی، تاریخی و فرهنگی، توانایی تبدیل‌شدن به یکی از محورهای اصلی گردشگری شهرستان را دارند؛ اما کمبود معرفی، ضعف زیرساخت و مشارکت محدود جوامع محلی مانع از بهره‌برداری کامل از این ظرفیت‌ها شده است. در پایان، راهکارهایی برای تقویت گردشگری مبتنی بر قنات و باغ‌های سنتی ارائه می‌شود.