مبلمان شهری به عنوان یکی از مهم ترین عناصر کالبدی و بصری در فضاهای عمومی شهر نقش بنیادینی در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان و تحقق شاخصه های شهرسازی ایفا می کند. هدف از این پژوهش بررسی میزان تاثیر مبلمان شهری بر شاخص های اصلی شهرسازی از جمله خوانایی، هویت، سرزندگی، کارایی و پایداری محیطی است. در این راستا ضمن مرور مبانی نظری مرتبط با طراحی شهری و اصول زیبایی شناسی محیط تلاش شده است تا رابطه میان نحوه استقرار و طراحی مبلمان شهری با کیفیت ادراک فضا و رضایتمندی شهروندان تحلیل گردد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی است و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و بررسی میدانی نمونه هایی از فضاهای عمومی در شهرهای ایران به ویژه تهران و اصفهان انجام گرفته است. نتایج تحقیق نشان می دهد که هماهنگی میان عناصر مبلمان شهری و سیمای کلی فضاهای شهری علاوه بر افزایش خوانایی و حس تعلق موجب ارتقای تعاملات اجتماعی و کاهش آسیب های کالبدی در محیط می شود. همچنین یافته ها بیانگر آن است که طراحی مبتنی بر اصول هویت محور و پایداری زیست محیطی در مبلمان شهری می تواند به شکل موثری بر شاخص های توسعه پایدار شهری و احساس امنیت و آسایش شهروندان تاثیر بگذارد. بر این اساس برنامه ریزی شهری و طراحی مبلمان باید به صورت یکپارچه و در هماهنگی با اهداف کلان شهرسازی انجام گیرد تا ضمن پاسخ گویی به نیازهای عملکردی ارزش های فرهنگی و اجتماعی هر شهر نیز در آن بازتاب یابد. در نهایت پیشنهاد می شود مدیران شهری با تدوین دستورالعمل های بومی و مبتنی بر مشارکت اجتماعی نقش مبلمان شهری را به عنوان ابزاری موثر در ارتقای کیفیت فضاهای شهری تقویت نمایند.