افزایش نگرانی‌های زیست‌محیطی و پیامدهای ناشی از تغییرات اقلیمی، ضرورت بهره‌گیری از مصالح زیست‌تخریب‌پذیر را در معماری معاصر بیش از پیش آشکار کرده است. این پژوهش با تمرکز بر ساختمان‌های مسکونی در ایران، به بررسی تأثیر مصالح نوین نظیر بتن سبز، آجرهای زیستی و چوب اصلاح‌شده بر کاهش ردپای کربن می‌پردازد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل چرخه عمر (LCA) بوده و کلیه مراحل تولید، حمل‌ونقل و کاربرد مصالح را در ارزیابی خود لحاظ کرده است. نتایج نشان می‌دهد استفاده از این مصالح می‌تواند تا حدود ۲۸ درصد از انتشار دی‌اکسیدکربن بکاهد و هم‌زمان دوام، بهره‌وری انرژی و کیفیت زیست محیطی فضاهای داخلی را بهبود بخشد. یافته‌ها بیانگر آن است که به‌کارگیری مصالح زیست‌تخریب‌پذیر نه‌تنها به کاهش اثرات زیست‌محیطی ساخت‌وساز کمک می‌کند، بلکه گامی مؤثر در جهت تحقق اصول معماری پایدار و توسعه شهری سازگار با اقلیم ایران به شمار می‌رود...