معماری امروز شاهد فضاهایی بی هویت و بی کیفیت با الگوها وساختار های یکسانی است که نتیجه تفکرات معماری مدرن بوده و در سدد گسترش هرچه بیشتر این فضاها می باشد. معماری مدرن یا معماری نوگرا سبک معماری است که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به وجود آمد و با استفاده از مصالح مدرن و رویکردهای ساده و عملکردی تعریف می‌شود. این سبک در واکنش به معماری سنتی و تزئینات پیچیده آن ایجاد شد و تأکید آن بر سادگی، عملکردگرایی، و استفاده بهینه از فضا و مصالح است. ریاضیات به عنوان دانش الگوها نقشی کلیدی در درک و سازماندهی محیط پیرامون دارد. در قرن بیستم، معماری با فاصله گرفتن از الگوهای پیچیده و قوانین ریاضی سنتی، به سمت طراحی‌هایی با محتوای ریاضی فقیر حرکت کرد. حذف این الگوها نه تنها بر قابلیت درک و پردازش ذهنی انسان تأثیر منفی گذاشت، بلکه باعث کاهش علاقه و توانایی در یادگیری ریاضیات نیز شد. معماری سنتی با استفاده از الگوهای پیچیده، نظم و کیفیت‌های ریاضی متنوعی را به نمایش می‌گذاشت، اما در معماری مدرن، این اصول جای خود را به تکرارهای ساده و ضعیف داده‌اند. این تغییر نه تنها محدود به طراحی بصری، بلکه در راه‌حل‌های معماری و حتی برداشت انسان از نظم جهان تأثیرگذار بوده است. ریاضیات چگونه در کالبد معماری سنتی و مدرن نمودپیدا کرده است؟ تاثیر ریاضیات برکیفیت فضاهای معماری سنتی و مدرن کدام اند؟، این پژوهش برآن است تا با بهرگیری از روش کیفی و بر اساس اسناد کتابخانه ای و منابع اینترنتی، به بررسی روابط ریاضی در فضاهای معماری بپردازد و نتایج بیانگر آن است که استفاده از ریاضیات در طراحی معماری نقش بسزایی در افزایش کیفیت فضاها و درک و آموزش انسان از محیط پیرامون خود دارد.