پایداری مالی شهرداری‌ها یکی از ارکان اساسی مدیریت شهری کارآمد و برنامه‌ریزی بلندمدت در شهرها به شمار می‌آید. با این حال، اتکای گسترده بسیاری از شهرداری‌ها به منابع ناپایدار، به‌ویژه درآمدهای ناشی از ساخت‌وساز و تراکم، موجب شده است که نظام درآمدی مدیریت شهری در برابر نوسانات اقتصادی، تحولات بازار زمین و تغییرات سیاستی آسیب‌پذیر باشد. در این میان، توجه به داده‌های فرهنگی–اجتماعی به‌عنوان منبعی برای شناخت دقیق‌تر نیازها، ترجیحات، الگوهای رفتاری و ظرفیت‌های اجتماعی شهروندان و محلات، می‌تواند افق تازه‌ای برای طراحی منابع درآمدی پایدار، عادلانه و متناسب با واقعیت‌های محلی فراهم آورد. مقاله حاضر با روش مروری–تحلیلی، به بررسی نقش داده‌های فرهنگی–اجتماعی در سیاست‌گذاری و طراحی درآمدهای پایدار در شهرداری‌ها می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این داده‌ها می‌توانند در شناسایی تقاضای واقعی خدمات، بهبود قیمت‌گذاری، توسعه خدمات فرهنگی و اجتماعی درآمدزا، افزایش مشارکت شهروندی و تقویت عدالت فضایی و اجتماعی نقش مؤثری ایفا کنند. در عین حال، محدودیت‌هایی نظیر ضعف زیرساخت‌های اطلاعاتی، نبود یکپارچگی داده‌ها، چالش‌های نهادی، ملاحظات حریم خصوصی و کمبود ظرفیت تحلیلی در شهرداری‌ها، بهره‌برداری مؤثر از این ظرفیت را با دشواری مواجه ساخته است. بر این اساس، استقرار حکمرانی داده‌محور، توسعه بانک‌های اطلاعاتی یکپارچه و تقویت پیوند میان حوزه‌های فرهنگی–اجتماعی و مالی در شهرداری‌ها، می‌تواند زمینه‌ساز گذار از درآمدزایی سنتی به الگوی درآمدی پایدار و هوشمند در مدیریت شهری باشد.