رشد شتابان شهرنشینی و تبدیل سطوح طبیعی به کاربری‌های غیرقابل نفوذ، منجر به افزایش چشمگیر رواناب‌های سطحی و تشدید خطر سیلاب شهری شده است؛ در حالی‌ که بسیاری از شبکه‌های دفع آب‌های سطحی و سازه‌های هیدرولیکی متداول (نظیر لوله‌ها، کانال‌های بتنی و کالورت‌ها) بر اساس شرایط گذشته طراحی شده و در برابر بارش‌های شدید و متمرکز کنونی کارایی محدودی دارند. رویکرد سنتی، عمدتاً بر «جمع‌آوری و انتقال سریع» رواناب به خارج از محدوده شهری متمرکز است و کمتر به نفوذ، ذخیره‌سازی و استفاده مجدد از سیلاب توجه می‌کند.در سال‌های اخیر، مفهوم زیرساخت‌های آبی-سبز و توسعه کم‌اثر به‌عنوان رویکردی نوین در مدیریت جامع سیلاب شهری مطرح شده است که با استفاده از عناصری همچون بام سبز، سطوح نفوذپذیر، باغ بارانی، آبراهه‌های شهری و فضاهای سبز چندمنظوره، بخشی از رواناب را در مبدأ کنترل و در بستر شهر مدیریت می‌کند. این پژوهش با هدف تبیین و تحلیل رویکرد تلفیقی، به بررسی نحوه ترکیب سازه‌های هیدرولیکی کلاسیک با زیرساخت‌های آبی-سبز در چارچوب برنامه‌ریزی و طراحی شهری تاب‌آور می‌پردازد.نتایج نشان می‌دهد که به‌کارگیری ترکیبیِ سازه‌های هیدرولیکی و زیرساخت‌های آبی-سبز، ضمن کاهش خطر و خسارات سیلاب، می‌تواند به کاهش ابعاد و هزینه سرمایه‌گذاری در سازه‌های سخت، افزایش سرانه فضای سبز، بهبود آسایش حرارتی و ارتقای تاب‌آوری شهری در برابر تغییرات اقلیمی منجر شود. بر این اساس، بازنگری در ضوابط و دستورالعمل‌های شهرسازی و طراحی شبکه‌های زهکشی، با تأکید بر نگاه تلفیقی و طبیعت‌محور، به‌عنوان یکی از پیش‌شرط‌های اساسی تحقق شهرهای تاب‌آور در برابر سیلاب پیشنهاد می‌شود.