محیط‌های کاری معاصر با چالش‌های متعددی از جمله استرس شغلی، فرسودگی، کاهش تمرکز و دوری روزافزون انسان از طبیعت روبرو هستند. فضاهای کار اشتراکی (Coworking Spaces) به عنوان پاسخی نوآورانه به این چالش‌ها، بسترهایی را برای همکاری، خلاقیت و ایجاد حس تعلق فراهم می‌کنند. با این حال، کیفیت فضایی و تجربه کاربری این محیط‌ها، به‌ویژه در ابعاد روان‌شناختی و اجتماعی، نیازمند توجه دقیق‌تری است. این مقاله با رویکردی پژوهشی و تخصصی، به بررسی نقش حیاتی فضاهای سبز در ارتقاء کیفیت فضایی، سلامت روان، تعامل اجتماعی، بهره‌وری، هویت مکان و پایداری محیطی در فضاهای کار اشتراکی می‌پردازد. در مبانی نظری، مفاهیمی چون طراحی بیوفیلیک، روان‌شناسی محیط، کیفیت محیط داخلی، طراحی انسان‌محور، پایداری و انعطاف‌پذیری فضایی مورد کنکاش قرار گرفته‌اند. سپس، با تحلیل چهار نمونه موردی (دو نمونه بین‌المللی و دو نمونه داخلی/منطقه‌ای)، تأثیر عناصر سبز بر سازماندهی فضا، نور، دید، تعامل و حس تعلق مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که ادغام هدفمند عناصر طبیعی در طراحی فضاهای کار اشتراکی، فراتر از جنبه‌های زیبایی‌شناختی، می‌تواند به ایجاد محیط‌های کاری سالم‌تر، خلاقانه‌تر و پایدارتر منجر شود. در نهایت، پیشنهادهای طراحی کاربردی برای معماران و طراحان این فضاها ارائه می‌گردد.