با توجه به رشد سریع جهان‌های مجازی و اهمیت طراحی معماری در این فضاهای دیجیتال، هنوز روشن نیست که چگونه این طراحی‌ها بر تجربه و ادراک مستقیم کاربران تاثیر می‌گذارند. کمبود درک عمیق از نحوه شکل‌گیری تجربه کاربری و ادراک فضایی در محیط‌های مجازی، مانع از بهره‌وری هرچه بیشتر طراحی معماری در این حوزه شده است. با گسترش استفاده از جهان‌های مجازی و محیط‌های دیجیتال تعاملی، چگونه می‌توان طراحی معماری این فضاها را به گونه‌ای سامان داد که تجربه ادراکی و زیسته کاربران به شکل عمیق، معنادار و احساسی ارتقا یابد؟ جهت پاسخ به پرسش پژوهش از رویکرد پدیدارشناسانه به توصیف کیفی و تبیینی تجربه ادراک کاربر در جهان های مجازی بهره گرفته شده است. بر اساس یافته‌های تحقیق، در چارچوب رویکرد پدیدارشناسانه، تجربیات کاربر به عنوان گونه‌هایی از حضور ذهنی و تجربه زیسته بررسی می‌شوند. در هنگام تعامل کاربر با فناوری واقعیت مجازی، تجربه وی از فضای مجازی به نحوی واقعی و ملموس شکل می‌گیرد، به طوری که رفتار و واکنش‌هایش بر اساس همان فضای میانجی مجازی تنظیم می‌شود، نه صرفاً دنیای فیزیکی واقعی. نتایج نشان می‌دهد که تجربه کاربر در این فضاها به شدت تحت تأثیر عناصر طراحی، تعاملات اجتماعی و احساسات فردی قرار دارد. طراحی موفق در جهان‌های مجازی نه‌تنها به جنبه‌های بصری بلکه به جنبه‌های حسی و عاطفی نیز وابسته است. بررسی‌ها همچنین نشان داد که کاربران در تعامل با محیط‌های مجازی، نیاز به حس تعلق و نیز ارتباط با مکان دارند که این امر از طریق طراحی مناسب و توجه به جزئیات امکان‌پذیر است.