این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی به واکاوی تجارب زیسته ۱۴ نفر از مدیران و معلمان مدارس مجازی مناطق پساجنگ پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته عمیق گردآوری و به روش کلایزی تحلیل شد. یافته‌ها به استخراج ۵ مضمون اصلی شامل «برنامه درسی پنهان مبتنی بر همدلی مجازی»، «تاب‌آوری از طریق انعطاف‌پذیری محتوای پنهان»، «مدیریت بحران دیجیتال»، «برنامه درسی پنهان فناورانه» و «چالش‌های فراروی» منجر گردید. نتایج نشان می‌دهد برنامه درسی پنهان در آموزش مجازی پساجنگ تأثیر عمیقی بر تاب‌آوری دانش‌آموزان دارد و نیازمند توجه ویژه مدیران آموزشی است.