آموزش مجازی در مدارس ابتدایی، به‌ویژه در مناطق روستایی، همواره با چالش‌هایی نظیر کاهش تعامل آموزشی، افت مشارکت دانش‌آموزان، نگرانی اولیا نسبت به کیفیت یادگیری و محدودیت‌های فنی همراه بوده است. پژوهش حاضر با هدف افزایش اعتماد اولیا به آموزش مجازی، ارتقای مشارکت دانش‌آموزان و بازآفرینی برخی مؤلفه‌های مؤثر کلاس حضوری در بستر آموزش مجازی انجام شد. این پژوهش از نوع اقدام‌پژوهی بوده و در فاصله اسفند ۱۴۰۴ تا خرداد ۱۴۰۵ در یک کلاس پایه چهارم ابتدایی با ۲۵ دانش‌آموز پسر در یک مدرسه دولتی روستایی اجرا گردید. شواهد اولیه نشان داد که بسیاری از دانش‌آموزان و خانواده‌ها نگرش مثبتی نسبت به آموزش مجازی نداشتند و آن را جایگزین مناسبی برای آموزش حضوری نمی‌دانستند. برای رفع این چالش، مجموعه‌ای از راهکارها شامل ایجاد نظم و ساختار در کلاس مجازی، توانمندسازی دانش‌آموزان و اولیا در استفاده از فضای مجازی، استفاده از ارتباط تصویری، بهره‌گیری از دوربین دوم برای نمایش تخته فیزیکی، اشتراک‌گذاری صفحه نمایش، استفاده از نرم‌افزارهای ساده آموزشی، برگزاری آزمون‌های برخط، ارائه بازخورد مستمر، ضبط جلسات آموزشی برای دانش‌آموزان غایب و ایجاد فضای انگیزشی در آغاز کلاس‌ها اجرا شد. نتایج نشان داد که میزان مشارکت فعال دانش‌آموزان از حدود ۱۵ نفر به ۲۱ تا ۲۳ نفر افزایش یافت، نظم در حضور و ارسال تکالیف بهبود پیدا کرد و کیفیت یادگیری و انگیزه دانش‌آموزان در فرایند ارزشیابی ارتقا یافت. همچنین بازخوردهای اولیا حاکی از کاهش نگرانی آنان نسبت به آموزش مجازی و افزایش رضایت از فرایند یاددهی ـ یادگیری بود. یافته‌های پژوهش نشان داد که حتی در شرایط محدودیت امکانات نیز می‌توان با بهره‌گیری خلاقانه از ابزارهای در دسترس و بازآفرینی مؤلفه‌های کلاس حضوری، کیفیت آموزش مجازی را ارتقا داد و زمینه مشارکت مؤثرتر دانش‌آموزان و اعتماد بیشتر خانواده‌ها را فراهم ساخت.