مقدمه و هدف: دراماتراپی یک رویکرد درمانی مؤثر برای عارضه‌های روانی و عاطفی است که از تکنیک‌ها و روش‌های شناختی و عملی برگرفته از تئاتر و روان‌شناسی بهره می‌برد. پیشینه‌ی این رویکرد در فرهنگ ایران سابقه‌ای کهن دارد؛ چنانکه داستان درمان شاهزاده‌ی مالیخولیایی توسط بوعلی سینا با استفاده از نقش‌آفرینی یکی از نمونه‌های اولیه‌ی کاربرد عملی دراماتراپی در تاریخ طب ایران محسوب می‌شود. دراماتراپیست ها در اتاق درمان ممکن است با چالش‌هایی مواجه شوند که بررسی و مدیریت آن‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر باهدف بررسی این چالش¬ها و شناسایی موانع موجود در پروسه درمان انجام شد.
روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با روش تحلیل محتوای قراردادی است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دراماتراپیست‌های شاغل در سراسر ایران گردآوری شدند از میان جامعه پژوهش(80 نفر)، تعداد 15 نفر به‌صورت تصادفی و هدفمند و به روش زمینه‌ای پس از رسیدن به اشباع اطلاعات انتخاب شدند. پس از پیاده‌سازی مصاحبه‌ها،داده‌ها بر اساس روش آنالیزگرانهایم و لاندمن مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: تحلیل داده‌ها منجر به شناسایی 10 مضمون اصلی و 20 مضمون فرعی شد. مضامین اصلی شامل کمبود امکانات، آگاهی مراجعان، عدم صداقت مراجعان، ریزش نفرات، مقاومت مراجع، انتقال متقابل، مشکلات اقتصادی، دانش و توانمندی دراماتراپیست، بین‌رشته‌ای بودن دراماتراپی و عدم‌حمایت بیمه بودند.
نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش حاضر نشان می‌دهند که چالش‌های دراماتراپیست ها به عوامل متعددی وابسته است که بر یکدیگر تأثیر گذاشته و فرآیند درمان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند. برای توسعه این رویکرد درمانی، افزایش آگاهی عمومی، ارتقای مهارت‌های تخصصی درمانگران و حمایت‌های ساختاری از این روش درمانی ضروری است. علاوه بر این، توسعه امکانات محیطی و پوشش بیمه‌ای می‌تواند به اثربخشی بیشتر این شیوه درمانی کمک کند.