آگاهی یکی از بنیادی‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین مفاهیم در روان‌شناسی و علوم شناختی معاصر است که تبیین آن همچنان با چالش‌های نظری و مفهومی همراه است. اگرچه رویکردهای شناختی و علوم اعصاب دستاوردهای مهمی در مطالعه سازوکارهای آگاهی داشته‌اند، اما تبیین تجربه آگاهانه صرفاً بر اساس فرآیندهای عصبی یا شناختی، با محدودیت‌هایی مواجه است. در این میان، بهره‌گیری از رویکردهای میان‌رشته‌ای می‌تواند افق‌های تازه‌ای برای فهم آگاهی فراهم آورد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–تطبیقی و کیفی، به بررسی مفهوم آگاهی در نظریه نظم مستتر دیوید بوهم و مقایسه آن با تبیین‌های روان‌شناسی معاصر می‌پردازد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که در نظریه نظم مستتر، آگاهی به‌عنوان بعدی فرآیندی در حرکت کلی و پیوسته واقعیت فهم می‌شود و به ساختارهای عصبی صرف تقلیل نمی‌یابد. از سوی دیگر، روان‌شناسی معاصر نیز با گذار از مدل‌های ایستا به رویکردهای پویا، چندلایه و زمینه‌محور، بر نقش توجه، بدن و تعامل ارگانیسم با محیط در شکل‌گیری تجربه آگاهانه تأکید دارد. بررسی تطبیقی این دو رویکرد حاکی از هم‌پوشانی‌های مفهومی معنادار، به‌ویژه در نفی تقلیل‌گرایی سخت و تأکید بر پویایی و زمینه‌مندی آگاهی است، هرچند تفاوت در سطح تبیین و روش‌شناسی همچنان حفظ می‌شود. در مجموع، این پژوهش نشان می‌دهد که نظریه نظم مستتر می‌تواند به‌عنوان افقی مفهومی برای غنای نظری مطالعات آگاهی در روان‌شناسی معاصر مورد توجه قرار گیرد و زمینه‌ساز گفت‌وگویی سازنده میان چارچوب‌های فلسفی و تبیین‌های تجربی باشد.