مقاله حاضر با بررسی دو محور اصلی فیزیک زمان و روان‌شناسی زمان به دنبال یافتن نقطه‌ی اتصال آن‌ها از منظر نظریه‌ی نظم مستتر دیوید بوهم است. در ابتدا نشان داده می‌شود که در فیزیک کلاسیک، زمان پارامتری مطلق و خطی است، اما در نظریه‌های نسبیتی و کوانتومی، ماهیتی نسبی، وابسته به ناظر و حتی غیربنیادین می‌یابد. سپس الگوهای روان‌شناختی تجربه زمان بررسی می‌شوند که بر اساس آنها، زمانِ ذهنی، ساختاری انعطاف‌پذیر و زمینه‌مند است و در شرایط مختلف دچار کشیدگی، فشردگی یا تعلیق می‌شود. نظریه‌ی بوهم با طرح دو سطح واقعیت، یعنی نظم آشکار و نظم مستتر و معرفی مفهوم مه¬روند، مفهومی از زمان را معرفی می‌کند که خطی نیست و تنها در سطح آشکار به صورت توالی گذشته، حال و آینده جلوه می‌کند. تلفیق این دو حوزه نشان می‌دهد که می‌توان این احتمال را در نظر گرفت که برخی ویژگی‌های تجربه غیرخطی زمان با ساختار غیرخطی نظم مستتر، از منظر تفسیر بوهم، قابل مقایسه باشند. مقاله در نهایت پیشنهاد می‌کند که این نظریه می‌تواند بنیانی برای یک چارچوب میان‌رشته‌ای جهت فهم پیچیدگی زمان زیسته فراهم کند.
روش کار در این پژوهش مبتنی بر رویکردی نظری ـ تحلیلی است. ابتدا منابع فیزیکی، فلسفی و روان‌شناختی مرتبط با مفهوم زمان به‌صورت هدفمند گردآوری و تحلیل شد. سپس، با استفاده از روش تحلیل مفهومی–تطبیقی، مفاهیم کلیدی نظریه نظم مستتر بوهم با الگوهای شناخته‌شده در روان‌شناسی زمان مقایسه گردید. این مقایسه با هدف شناسایی هم‌پوشانی‌ها، تفاوت‌ها و امکان‌پذیری یک چارچوب میان‌رشته‌ای صورت گرفت.