کاهش طول عمر مفید ساختمان‌ها یکی از چالش‌های مهم صنعت ساخت‌وساز است که پیامدهای اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌ای به همراه دارد. طول عمر پایین ساختمان‌ها علاوه بر افزایش هزینه‌ها، تهدیدی برای ایمنی ساکنین و عابران و کاهش آسایش کاربران محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل کلیدی مؤثر بر افزایش طول عمر مفید ساختمان و ارائه مدل مفهومی یکپارچه انجام شد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی است و با بررسی مطالعات داخلی و استانداردهای ملی و بین‌المللی، شاخص‌های اصلی شامل: دوام مصالح، کیفیت اجرا، نگهداری‌پذیری، تحلیل هزینه چرخه عمر، ایمنی ساختمان ، آسایش کاربران وتوجه ویژه به طراحی، معماری وانتخاب نوع تاسیسات متناسب با اقلیم و شرایط ساختمان شناسایی شد. مدل پیشنهادی نشان می‌دهد تعامل این مؤلفه‌ها موجب بهینه‌سازی طول عمر، کاهش هزینه‌های بلندمدت، ارتقای ایمنی و آسایش کاربران و حفظ منابع طبیعی