روند سالمندی جمعیت و افزایش تعداد کودکان بی‌سرپرست از مهم‌ترین چالش‌های اجتماعی و انسانی در جهان امروز به شمار می‌رود. این دو قشر، اگرچه از نظر سنی و جایگاه اجتماعی متفاوت‌اند، اما از نظر نیازهای روانی، عاطفی و اجتماعی در بسیاری زمینه‌ها مشابه هستند؛ هر دو نیازمند ارتباط، احساس مفید بودن، حمایت و حضور در محیط‌هایی سرشار از محبت و تعامل انسانی می‌باشند. در کشور ما، خانه‌های سالمندان و مراکز نگهداری کودکان ایتام غالباً با رویکردی مراقبتی و حداقلی شکل گرفته‌اند و کمتر به ابعاد روان‌شناختی و اجتماعی آنان توجه شده است. در چنین شرایطی، طراحی مجموعه‌ای تلفیقی و میان‌نسلی می‌تواند پاسخی نو و انسانی به این مسئله باشد.
هدف از این پژوهش، طراحی مجموعه‌ای بین‌نسلی است که با پیوند خانه سالمندان و خانه ایتام، محیطی مناسب برای زیست، رشد عاطفی و جسمی و پرورش استعدادهای کودکان فراهم آورد و هم‌زمان شرایطی برای حضور، تعامل و فعالیت سالمندان در فضایی پویا و اجتماعی ایجاد کند. این پژوهش از نوع کیفی–تحلیلی و کاربردی است. در مرحله نخست، به منظور تدوین مبانی نظری، مطالعات کتابخانه‌ای انجام شد و منابعی مانند کتاب‌ها، مقالات علمی–پژوهشی، گزارش‌های سازمانی و پایگاه‌های علمی داخلی و خارجی مورد بررسی قرار گرفت تا مفاهیم مرتبط با سالمندی، نیازهای روانی کودکان، معماری انسان‌محور و تعاملات میان‌نسلی استخراج شود.
در مرحله دوم، برای شناخت الگوهای موفق طراحی، نمونه‌های موردی داخلی و خارجی مورد مطالعه قرار گرفتند. در این بخش مجموعه‌هایی مانند خانه سالمندان کهریزک در ایران و مرکز میان‌نسلی Kantana Institute در تایلند بررسی شدند. تحلیل این نمونه‌ها بر اساس شاخص‌هایی همچون سازمان فضایی، نوع فضاهای عمومی و خصوصی، نحوه شکل‌گیری تعاملات اجتماعی و ارتباط با طبیعت انجام شد.
در مرحله سوم، به منظور بررسی تأثیر شاخص‌های فضایی و اجتماعی بر کیفیت زندگی کاربران، از روش پیمایشی و ابزار پرسشنامه استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش شامل ۲۰۲ نفر از افراد مرتبط با حوزه سالمندی، معماری و مسائل اجتماعی بود. پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ سنجیده شد که مقدار آن بیش از 0.7 به دست آمد و نشان‌دهنده پایایی قابل قبول ابزار پژوهش است. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل همبستگی بررسی شدند.
نتایج پژوهش نشان می‌دهد که طراحی انسان‌محور و ایجاد فضاهای تعامل میان‌نسلی می‌تواند موجب افزایش شادابی، کاهش احساس تنهایی و تقویت حس تعلق در میان سالمندان و کودکان شود