این پژوهش با هدف اصلی بررسی تأثیر ابعاد ارگونومی محیط فیزیکی (شامل مبلمان، نور و رنگ، تهویه، فاصله دید و شنیداری، و ایمنی) بر یادگیری دانش‌آموزان دوره متوسطه انجام گرفته است. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش‌آموزان مقاطع متوسطه اول و دوم بود که از میان آن‌ها نمونه‌ای به حجم 112 نفر (62 دختر و 50 پسر) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد محقق‌ساخته با طیف پنج‌درجه‌ای لیکرت بود که روایی آن توسط متخصصان تأیید و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ 0.92 به دست آمد که نشان‌دهنده پایایی بسیار بالای ابزار است. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون همبستگی پیرسون) با استفاده از نرم‌افزار SPSS استفاده شد. یافته‌های توصیفی نشان داد که از میان ابعاد ارگونومی، وضعیت مبلمان (میانگین 2.6) نامطلوب‌ترین ارزیابی را از سوی دانش‌آموزان دریافت کرده است. نتایج آزمون فرضیه‌ها حاکی از آن بود که ابعاد مبلمان (r=0.68,p<0.01r=0.68, p<0.01r=0.68,p<0. و فاصله دید و شنیداری (r=0.65,p<0.01r=0.65, p<0.01r=0.65 ,p<0.01) دارای قوی‌ترین رابطه مثبت و معنادار با یادگیری هستند. ابعاد نور و تهویه نیز رابطه مثبت اما ضعیف‌تری با یادگیری داشتند، در حالی که رابطه معناداری میان بُعد ایمنی و یادگیری مشاهده نشد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که کلاس درس صرفاً یک فضای کالبدی نیست، بلکه ابزاری فعال در فرآیند یادگیری است که در آن، عوامل فیزیکی-جسمانی مانند مبلمان مناسب، نقشی حیاتی و تعیین‌کننده ایفا می‌کنند.