نابرابری در دسترسی به خدمات بهداشت و درمان یکی از چالش‌های اصلی مناطق کمتر برخوردار است و محدودیت‌های مالی، هزینه‌های درمان و دشواری پرداخت، می‌تواند مانع جدی دریافت خدمات ضروری سلامت شود. فناوری‌های نوین مالی (فین‌تک) با توسعه پرداخت‌های دیجیتال، خدمات مالی غیرحضوری، ابزارهای اعتباردهی خرد، و راهکارهای نوآورانه در تأمین مالی هزینه‌های درمان، می‌تواند دسترسی گروه‌های کم‌برخوردار به خدمات سلامت را تسهیل کند. با این حال، اثر فین‌تک بر پیامدهای سلامت و دسترسی درمانی می‌تواند بسته به سطح زیرساخت، کیفیت حکمرانی و ریسک‌های مقرراتی متفاوت باشد.هدف اصلی این پژوهش بررسی اثر فین‌تک بر دسترسی و رفاه سلامت در مناطق کمتر برخوردار ایران طی دوره زمانی ۱۳۹۳ تا ۱۳۹۹ است.در تصریح الگوی پژوهش، دسترسی و رفاه سلامت تابعی از فین‌تک، رشد اقتصادی، توسعه مالی، مخارج دولت و درجه باز بودن تجاری در نظر گرفته شد. برای سنجش وضعیت سلامت‌محور، از شاخص‌های نماینده دسترسی/هزینه سلامت (متناسب با داده‌های در دسترس) استفاده می‌شود. با توجه به ساختار داده‌ها و برای کنترل ناهمسانی واریانس، خودهمبستگی و مسئله درون‌زایی، از رهیافت پانل پویا و روش گشتاورهای تعمیم‌یافته (GMM) بهره گرفته می‌شود.نتایج نشان می‌دهد توسعه فین‌تک به طور معناداری با بهبود دسترسی و رفاه سلامت در مناطق کمتر برخوردار همراه است و می‌تواند از مسیر کاهش هزینه‌های پرداخت و مبادله، تسهیل تأمین مالی هزینه‌های درمان، و افزایش شمول مالی سلامت، فشار مالی درمان را کاهش دهد. در کنار آن، رشد اقتصادی و مخارج دولت نیز نقش حمایتی در بهبود شاخص‌های سلامت‌محور دارند، در حالی‌که اثر توسعه مالی می‌تواند بسته به کارایی نظام مالی و نحوه تخصیص منابع، متفاوت باشد.
گسترش فین‌تک می‌تواند به عنوان یک ابزار مکمل سیاستی برای کاهش شکاف دسترسی درمانی در مناطق کمتر برخوردار به کار گرفته شود. در این راستا، تقویت زیرساخت‌های دیجیتال، توسعه سازوکارهای پرداخت و اعتباردهی سلامت، افزایش سواد مالی-دیجیتال، و تدوین چارچوب‌های نظارتی متناسب با نوآوری‌های مالی، می‌تواند اثربخشی فین‌تک را در بهبود دسترسی به خدمات بهداشت و درمان افزایش دهد.