در شرایط تورمی و نوسانات شدید ارزی، تصمیم‌گیری درباره سیاست سفارش مواد اولیه به یکی از عوامل کلیدی در تعیین بهای تمام‌شده، مدیریت نقدینگی و پایداری مالی شرکت‌های تولیدی تبدیل ‌شده است. مدل‌های کلاسیک مدیریت موجودی نظیر EOQ و EPQ، با فرض ثبات قیمت‌ها و بی‌توجهی به ارزش زمانی پول، در چنین محیط‌هایی کارایی لازم را ندارند. این پژوهش با رویکرد کمی و تحلیلی، به مقایسه دو سیاست اصلی تأمین مواد اولیه شامل سفارش یکجا (متمرکز) و سفارش متناوب (فصلی) می‌پردازد. در این چارچوب، مفهوم «بهای تمام‌شده تعدیل‌شده با هزینه فرصت نقدینگی» و مدت‌زمان قفل‌شدن سرمایه به‌عنوان معیارهای اصلی تحلیل در نظر گرفته‌شده‌اند. داده‌های پژوهش از طریق شبیه‌سازی سناریوهای فرضی و مطالعه موردی یک شرکت تولیدی در سال ۱۴۰۳ گردآوری‌شده است. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست سفارش یکجا از منظر کاهش قیمت اسمی مواد اولیه مزیت دارد، اما به دلیل افزایش دوره قفل نقدینگی و انباشت هزینه فرصت، در بسیاری از شرایط منجر به افزایش بهای تمام‌شده تعدیل‌شده می‌شود. یافته‌ها بیانگر آن است که انتخاب سیاست بهینه سفارش، تصمیمی پویا و وابسته به نرخ تورم، طول دوره قفل پول و توان شرکت در مدیریت جریان نقدینگی است.