عصر حاضر با ظهور انقلاب صنعتی چهارم و هوش مصنوعی، بستر جدیدی را برای مدیریت سازمان‌ها فراهم آورده است. سازمان‌های دولتی به عنوان مجریان حاکمیت، نیازمند به‌کارگیری ظرفیت‌های نوین برای ارتقای کارایی خود هستند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل نقش هوش مصنوعی در بهبود کیفیت تصمیم‌گیری‌های اجرایی مدیران سازمان‌های دولتی است. این پژوهش با روش «توصیفی-تحلیلی» و با رویکرد کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌های مورد نیاز از طریق مطالعه اسناد، مقالات معتبر علمی و گزارش‌های بین‌المللی گردآوری و با روش «تحلیل محتوا» و استدلال منطقی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که هوش مصنوعی از طریق فراهم آوردن بینش عمیق از داده‌ها، کاهش خطاهای شناختی و شبیه‌سازی سناریوها، به طور مؤثری کیفیت تصمیم‌گیری‌های اجرایی را ارتقا می‌دهد. با این حال، تحلیل‌ها حاکی از آن است که هوش مصنوعی با وجود توانمندی‌های بالا، فاقد ویژگی‌های انسانی نظیر اخلاق، شهود مدیریتی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. بنابراین، نتیجه‌گیری نهایی پژوهش تأکید دارد که هوش مصنوعی باید صرفاً به عنوان یک «ابزار توانمندساز» و «دستیار هوشمند» در اختیار مدیران قرار گیرد و هرگز به عنوان جایگزینی برای مدیریت انسانی تلقی نشود. این پژوهش چارچوبی نظری برای درک تعامل پربار میان عقلانیت انسانی و هوش مصنوعی در بستر مدیریت دولتی ارائه می‌دهد.