در بسیاری از بازارها، به‌ویژه در زمینه‌هایی که می‌توان آن‌ها را «اقیانوس سیاه» نامید، سازمان‌هایی مشاهده می‌شوند که با وجود مدیریت سمی، خودمحور و فاقد بلوغ سیستمی، سال‌ها رشد کرده و سودآور باقی مانده‌اند. این وضعیت با روایت کلاسیک مدیریت که پیوند مستقیمی میان رهبری اخلاق‌مدار، مشارکتی و مبتنی بر دانش و موفقیت پایدار سازمانی فرض می‌کند در تضاد است. این مقاله با رویکرد مروری–تحلیلی، ادبیات بین‌المللی مدیریت سمی، سکوت سازمانی، پیامدهای روان‌شناختی کار و روی تاریک مدیریت را با شواهد میدانی از سازمان‌های فردمحور در بستر اقیانوس سیاه تلفیق کرده و یک مدل مفهومی برای تبیین «مدیریت وابسته به فرد» به‌عنوان سازوکار تولید «شکنندگی سازمانی» ارائه می‌کند. اگر چه موفقیت مالی سازمان‌های تحت کنترل مدیریت خودمحور می‌تواند دهه‌ها تداوم پیدا کند اما مدل مفهومی پیشنهادی نشان می‌دهد رفتارهای مخرب مدیریت (خودمحوری، کنترل شدید، فقدان بازخورد سازنده)، از طریق تمرکز تصمیم‌گیری فردمحور و پیامدهای روان‌شناختی و فرهنگی (سکوت سازمانی، بی‌اعتمادی، استرس و فرسودگی)، به کاهش ظرفیت سازمان برای مشاهده، تحلیل و پاسخ جمعی به تغییرات محیطی و شوک‌ها منجر می‌شود و در نتیجه شکنندگی سازمانی را افزایش می‌دهد. در این مقاله، تمایز میان «موفقیت مالی» و «بلوغ سیستمی» برجسته شده و دلالت‌هایی برای طراحی قدرت، توسعه رهبری و پژوهش‌های تجربی آینده در زمینه مدیریت سمی و شکنندگی سازمانی ارائه می‌گردد.