گسترش خطوط انتقال نفت و گاز در شهرستان گچساران به‌دلیل گستردگی فضایی و نزدیکی به سکونتگاه‌های انسانی، موجب بروز پیامدهای متعددی در ابعاد محیط‌زیستی، اجتماعی و کالبدی شده است. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی میزان و نوع تأثیرگذاری این خطوط بر محیط‌زیست طبیعی، کیفیت زندگی ساکنان و سیمای کالبدی منطقه است. هدف پژوهش حاضر، شناسایی مهم‌ترین پیامدهای ناشی از احداث و بهره‌برداری خطوط انتقال نفت و گاز در گچساران و تبیین ضرورت توجه به اصول توسعه پایدار در مدیریت این زیرساخت‌ها است. پژوهش با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی، بررسی گزارش‌ها، مقالات علمی و منابع معتبر انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که خطوط انتقال نفت و گاز موجب تخریب پوشش گیاهی، افزایش فرسایش خاک، آلودگی منابع آب و تغییر در ساختار طبیعی زمین شده‌اند. همچنین نتایج بیانگر آن است که نزدیکی این خطوط به بافت‌های مسکونی، موجب افزایش نگرانی‌های زیست‌محیطی، کاهش احساس امنیت و افت نسبی کیفیت زندگی ساکنان منطقه شده است. در بعد کالبدی نیز توسعه تأسیسات وابسته و تغییر کاربری اراضی، منجر به دگرگونی سیمای طبیعی و شهری گچساران گردیده است. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نبود برنامه‌ریزی یکپارچه و ضعف در پایش مستمر زیست‌محیطی، شدت اثرات منفی این خطوط را افزایش داده است. بنابراین، به‌کارگیری رویکرد توسعه پایدار، تقویت نظام نظارتی و توجه به ملاحظات محیط‌زیستی در تمامی مراحل طراحی و بهره‌برداری خطوط انتقال، نقش مهمی در کاهش پیامدهای منفی و ارتقای پایداری منطقه خواهد داشت.