در عصر حاضر، بحران‌های محیط زیستی و تغییرات اقلیمی، ضرورت بازنگری در الگوهای ساخت‌وساز را به «صدای مدرن» و غالب در محافل آکادمیک و اجرایی تبدیل کرده است. این مقاله با هدف بررسی پیوند میان اصول پایداری و معماری مدرن تدوین شده است. در این پژوهش، تلاش شده تا چالش‌های موجود در مسیر تحقق شهرهای پایدار شناسایی شده و راهکارهای نوین طراحی که کمترین آسیب را به اکوسیستم وارد می‌کنند، واکاوی گردند. چکیده حاضر بر این فرضیه استوار است که معماری مدرن نباید صرفاً بر جنبه‌های زیباشناختی و تکنولوژیک تمرکز کند، بلکه باید به مثابه یک موجود زنده، با محیط پیرامون خود به تعامل بپردازد. نتایج نشان می‌دهد که تلفیق دانش بومی با ابزارهای شبیه‌سازی انرژی در طراحی‌های مدرن، می‌تواند تا ۶۰ درصد از مصرف انرژی ساختمان‌ها را کاهش دهد. این پژوهش بر ابعاد اجتماعی، اقتصادی و کالبدی پایداری تأکید ورزیده و بر این باور است که معماری پایدار نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای بقای تمدن‌های شهری در قرن ۲۱ است. در نهایت، مقاله به این نتیجه می‌رسد که ایجاد تعادل میان نیازهای امروز و حقوق نسل‌های آینده تنها از طریق تغییر پارادایم در آموزش و اجرای پروژه‌های معماری میسر است.