موزه هنرهای معاصر تهران به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین بناهای فرهنگی ایران معاصر، همواره موضوع تحلیل‌های تاریخی، فرمال و مفهومی بوده است. با این حال، کمتر پژوهشی به بررسی این بنا از منظر گونه‌شناسی معماری موزه پرداخته است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد گونه‌شناسانه، تلاش می‌کند جایگاه موزه هنرهای معاصر تهران را در میان گونه‌های مختلف موزه در ایران معاصر تبیین کند. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل تطبیقی ویژگی‌های کالبدی، فضایی و عملکردی بنا با گونه‌های شناخته‌شده موزه، و همچنین بازخوانی مفاهیم معماری بومی در قالب یک تیپولوژی معاصر است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که این موزه نه در قالب بازتولید صرف گونه‌های غربی، بلکه به‌مثابه گونه‌ای ترکیبی و بومی‌شده شکل گرفته که میان سنت فضایی معماری ایرانی و الگوهای مدرن موزه‌سازی پیوند برقرار می‌کند.