مسئله اصلی این پژوهش، کاهش حس مکان و تعلق در حمام وکیل شیراز پس از تغییر کاربری آن به موزه مردم‌شناسی است. هدف تحقیق، بررسی نقش طراحی تفسیری تعاملی در باززنده‌سازی تجربه‌های حسی و ارتقای پیوند اجتماعی با این میراث زندیه می‌باشد. اساس کار بر تحلیل هنجاری وضعیت فعلی بنا و شناسایی حقوق فرهنگی و اجتماعی از دست‌رفته استوار است. روش تحقیق به‌صورت کیفی و ترکیبی از مطالعه اسنادی، مشاهده میدانی و تحلیل تطبیقی نمونه‌های مشابه انجام شده است.
یافته‌ها نشان می‌دهد که حذف عناصر چندحسی مانند نور طبیعی، بخار و صدای آب موجب کاهش ارزش‌های اصیل فضا و تضعیف ارتباط عاطفی مردم با بنا شده است. همچنین کاربری صرفاً موزه‌ای، با منطق فضایی و کارکرد اجتماعی حمام سنتی همخوانی ندارد و موجب فاصله گرفتن بنا از حافظه جمعی شهر گردیده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که طراحی تفسیری تعاملی، از طریق بازآفرینی فرآیندهای حرارتی، آوایی و نوری و ایجاد امکان مشارکت فعال بازدیدکنندگان، می‌تواند تجربه حسی و اجتماعی اصیل را بازگرداند.
نتایج تحقیق بیانگر آن است که به‌کارگیری رویکرد تعاملی در طراحی، علاوه بر ارتقای حس مکان و تعلق، زمینه احیای حقوق فرهنگی و اجتماعی بنا را فراهم می‌سازد. این رویکرد موجب می‌شود حمام وکیل نه صرفاً یک شیء تاریخی، بلکه میراثی زنده و پویا در زندگی روزمره جامعه شیراز باشد. در نهایت، پیشنهاد می‌شود باززنده‌سازی حمام وکیل با تلفیق حفاظت کالبدی و طراحی تفسیری تعاملی صورت گیرد تا پایداری فرهنگی و اجتماعی آن تضمین شود.