این مقاله با هدف شناسایی مبانی فلسفی و اخلاقی فرآیند کوچینگ نگارش شد. کوچینگ، به‌عنوان یک رابطه انسانی و تعاملی، بر پایه مفاهیمی بنیادین چون خودآگاهی، مسئولیت‌پذیری، معناجویی و رشد فردی استوار است؛ مفاهیمی که در سنت‌های فلسفی به‌ویژه نگرش‌های اگزیستانسیالیستی، اخلاق وظیفه‌گرای و فضیلت‌گرایی ارسطویی ریشه دارند. روش تحقیق از نوع کیفی و با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی انجام شد. حوزه پژوهش بصورت هدفمند شامل آثار کلاسیک فیلسوفانی چون کانت، ارسطو، سارتر و شلر و نیز نظریه‌پردازان معاصر حوزه کوچینگ مانند وسترن و اسچرمولی بود. داده‌ها به‌صورت فیش برداری گردآوری شد. تحلیل محتوای متون فلسفی، اخلاقی و تخصصی کوچینگ با تمرکز بر مفاهیم کلیدی چون صداقت، رازداری، اصالت، کرامت انسانی و خودآگاهی انجام شد. یافته‌ها نشان داد که کوچینگ می‌تواند، به بستری برای رشد اخلاقی، خودشناسی و معناجویی اصیل تبدیل شود و رعایت اصول اخلاقی چون صداقت، رازداری و احترام به آزادی، از الزامات بنیادین کوچینگ است. در نهایت ادغام فلسفه و اخلاق در فرآیند کوچینگ نه‌تنها عمق و کیفیت آن را افزایش می‌دهد، بلکه از بروز چالش‌های اخلاقی نیز پیشگیری می‌کند. بازنگری در آموزش کوچ‌ها با تأکید بر فلسفه اخلاق، تدوین کدهای اخلاقی بومی و ترویج پژوهش‌های میان‌رشته‌ای در این حوزه، از ضرورت‌های توسعه کوچینگ اخلاق‌مدار است.