امروزه توسعه پایدار به عنوان ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای بقا و تعالی جوامع، فراتر از ابعاد اقتصادی و زیست‌محیطی، نیازمند توجه ویژه به بُعد اجتماعی آن است. نظام آموزشی به عنوان مهم‌ترین نهاد اجتماعی، نقشی کلیدی در تربیت نسلی مسئولیت‌پذیر و متعهد به توسعه پایدار ایفا می‌کند. در این میان، معلمان آموزش الهیات و معارف دینی به دلیل ماهیت درسی که بر تربیت اخلاقی و اجتماعی تأکید دارد، جایگاهی ویژه و خطیر بر عهده دارند. هدف این پژوهش، تبیین و استخراج الگوی نقش‌آفرینی معلمان آموزش الهیات در تحقق توسعه پایدار اجتماعی با تکیه بر سند تحول بنیادین آموزش و پرورش است. روش پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت داده‌ها، توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی است. جامعه آماری پژوهش شامل اسناد بالادستی نظام آموزشی ایران است که با تمرکز بر «سند تحول بنیادین» و به روش تحلیل محتوای اسنادی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که سند تحول برای معلمان سه نقش اصلی در توسعه پایدار اجتماعی تعریف کرده است: نخست، نقش «الگوی عملی» که از طریق رفتار اخلاقی معلم، سرمایه اجتماعی را در دانش‌آموزان تقویت می‌کند؛ دوم، نقش «طراح محیط یادگیری مشارکتی» که با استفاده از روش‌های فعال تدریس، مهارت‌های زندگی جمعی و گفتگو را در دانش‌آموزان پرورش می‌دهد؛ و سوم، نقش «مفسر دینی برای مسائل روز» که با تبیین کارکرد اجتماعی تعالیم دینی، دغدغه خدمت به جامعه را در دانش‌آموزان شکل می‌دهد. نتایج حاصله حاکی از آن است که اگر معلمان آموزش الهیات با درک دقیق این نقش‌ها در کلاس درس عمل کنند، می‌توانند گام مؤثری در جهت تحقق توسعه پایدار اجتماعی و تربیت شهروندانی متعهد بردارند.