هم‌زمان با گسترش فناوری‌های نوین و به‌ویژه شیوع ویروس کرونا، آموزش مجازی به‌عنوان یک راهکار جایگزین در نظام آموزشی ایران مورد استفاده گسترده قرار گرفت. مقطع آموزش ابتدایی به دلیل ویژگی‌های رشدی دانش‌آموزان، بیش از سایر مقاطع تحت تأثیر این تحول قرار گرفت. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش مجازی بر کیفیت آموزش ابتدایی در ایران از ابعاد آموزشی، روان‌شناختی و اجتماعی است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع علمی، گزارش‌های رسمی و پژوهش‌های انجام‌شده در داخل و خارج از کشور است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مجازی در کنار مزایایی همچون تداوم آموزش و افزایش دسترسی، با چالش‌هایی نظیر کاهش تعامل معلم و دانش‌آموز، نابرابری آموزشی، افت کیفیت یادگیری مهارت‌های پایه و فشار روانی بر دانش‌آموزان و خانواده‌ها همراه بوده است. در پایان، راهکارهایی برای بهبود کیفیت آموزش مجازی در دوره ابتدایی ارائه شده است.