آموزش خلاقیت و تفکر انتقادی به عنوان دو رکن اساسی توسعه شناختی و مهارت‌های قرن بیست و یکم، نقشی حیاتی در شکل‌دهی به نسل آینده ایفا می‌کنند. دوره ابتدایی، به دلیل حساسیت بالای مراحل رشد شناختی و شکل‌گیری پایه‌های یادگیری، بستر اصلی برای پرورش این توانمندی‌ها محسوب می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی جایگاه، چالش‌ها و ارائه راهکارهایی برای تقویت آموزش خلاقیت و تفکر انتقادی در مدارس ابتدایی ایران انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی منابع علمی، اسناد بالادستی و گزارش‌های نظام آموزشی کشور است. یافته‌ها نشان می‌دهد که با وجود تأکیدات نظری در برنامه‌های درسی جدید، ساختار محتوا محور، شیوه‌های ارزشیابی حافظه‌محور و ضعف در آموزش تخصصی معلمان، موانع جدی در مسیر نهادینه شدن این دو مهارت ایجاد کرده‌اند. این پژوهش بر لزوم بازنگری در اهداف آموزشی، طراحی برنامه‌های توسعه حرفه‌ای مستمر برای معلمان و تغییر پارادایم ارزشیابی از سنجش محتوا به سنجش فرایند و مهارت تأکید دارد تا دانش‌آموزان بتوانند در مواجهه با پیچیدگی‌های دنیای امروز، به کاوشگرانی فعال و منتقدانی سازنده تبدیل شوند.