هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش کاربست فناوری‌های نوین آموزشی بر انگیزش تحصیلی و خودرهیابی تحصیلی دانش‌آموزان مقطع متوسطه شهر آبادان بود. پژوهش از نوع آمیخته (ترکیبی) از نوع طرح توضیحی متوالی بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان مقطع متوسطه بود که از میان آنان 120 نفر (60 دختر و 60 پسر) به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای برای بخش کمی و 20 نفر به صورت هدفمند برای بخش کیفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی هارتر و پرسشنامه محقق‌ساخته خودرهیابی تحصیلی (با روایی و پایایی تأییدشده) و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌های کمی با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون، رگرسیون و ANOVA و داده‌های کیفی با روش تحلیل مضمون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد بین کاربست فناوری با انگیزش تحصیلی (r=0/63) و خودرهیابی تحصیلی (r=0/58) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین فناوری‌های آموزشی پیش‌بین معنی‌دار هر دو متغیر بودند. تحلیل کیفی مؤید نقش فناوری در افزایش تعامل، تقویت خودتنظیمی و ایجاد حس استقلال بود، هرچند چالش‌هایی مانند حواس‌پرتی و مشکلات فنی نیز گزارش شد. نتیجه‌گیری کلی حاکی از آن است که به‌کارگیری هدفمند فناوری‌های نوین آموزشی می‌تواند به عنوان یک عامل مؤثر در افزایش انگیزه و تقویت خودرهیابی دانش‌آموزان موردتوجه برنامه‌ریزان آموزشی قرار گیرد.