در مدارس كشورما فرصت‌ها و چالش‌های هم‌زمانی وجود دارد. از جمله فرصت‌ها می‌توان به نیروی انسانی متعهد و تحصیل‌کرده، سرمایه فرهنگی خانواده‌ها که از تحصیل حمایت می‌کنند، گسترش دسترسی به فناوری و منابع دیجیتال، برنامه‌های تربیتی و فوق‌برنامه و وجود اسناد بالادستی مانند سند تحول بنیادین اشاره کرد. این ظرفیت‌ها می‌توانند زمینه‌ساز نوآوری در تدریس، توسعه مهارت‌های غیرآکادمیک و یادگیری فعال شوند. در مقابل، چالش‌های جدی نیز بر کیفیت آموزش سایه افکنده‌اند: توزیع نابرابر منابع و کمبود زیرساخت در مناطق محروم، فرهنگ آزمون‌محوری و فشار کنکور که یادگیری عمیق و خلاقیت را محدود می‌کند، محتوای درسی تا حدی ناکافی برای نیازهای قرن بیست‌ویکم، فرصت‌های محدود برای توسعه حرفه‌ای معلمان و کمبود خدمات مشاوره‌ای و سلامت روان در مدارس. همچنین مشکلات فراگیرسازی برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه و تأثیرات منفی عوامل اجتماعی-اقتصادی بیرونی مانند فقر خانوار، بر یادگیری تأثیرگذار است. برای پاسخ به این مسائل پیشنهاد می‌شود تخصیص منابع بر اساس نیاز و کاهش نابرابری، بازنگری در نظام ارزیابی و ترویج روش‌های ارزیابی عملکردی، تقویت توسعه حرفه‌ای معلمان، گسترش خدمات مشاوره‌ای و حمایت‌های روانی، توسعه برنامه‌های فراگیر برای دانش‌آموزان ویژه، تقویت مشارکت خانواده و جامعه و به‌روزرسانی محتوای درسی با تأکید بر مهارت‌های قرن بیست‌ویکم (سواد دیجیتال، تفکر نقاد و کارآفرینی) اجرا شود. اجرای سیاست‌های پیشنهادی مستلزم تعامل و تعهد بلندمدت دولت، معلمان، خانواده‌ها و جامعه مدنی است تا مدارس به محیط‌هایی تبدیل شوند که نه تنها دانش منتقل کنند، بلکه مهارت‌ها، خلاقیت و شهروندی فعال را پرورش دهند.