پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه الگوی نوین تربیت دینی مبتنی بر رسانه‌های هوشمند با میزان انگیزش یادگیری مفاهیم دینی در دانش‌آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. از حیث هدف، پژوهش از نوع کاربردی است؛ زیرا به دنبال ارائه چارچوب و الگوی قابل استفاده در نظام آموزشی کشور است. از لحاظ ماهیت و روش، پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد توصیفی–تحلیلی است که به شیوه کتابخانه‌ای و مبتنی بر تحلیل محتوای منابع علمی انجام شده است. در این مطالعه، تمامی اسناد بالادستی، قرآن کریم، نهج‌البلاغه، کتاب‌های مرجع و مقالات علمی–پژوهشی داخلی و خارجی مرتبط با موضوع تربیت دینی، رسانه‌های هوشمند و انگیزش یادگیری (از سال ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۴ شمسی) به‌عنوان منابع داده به‌کار گرفته شده‌اند. انتخاب منابع بر اساس معیارهای روایی محتوایی، اعتبار علمی و ارتباط مستقیم با عنوان پژوهش صورت پذیرفته است. داده‌های استخراج‌شده از منابع، با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شده و پاسخ‌های مرتبط با سؤالات پژوهش از میان مفاهیم، مضامین و یافته‌های موجود در متون علمی استخراج و تفسیر شده است و یافته‌های زیر به‌دست آمد: الگوی نوین تربیت دینی مبتنی بر رسانه‌های هوشمند دارای شش بُعد اصلی (محتوایی، فنی–رسانه‌ای، تعاملی، انگیزشی، اخلاقی–تربیتی و نظارتی–ارزیابی) است؛ رسانه‌های هوشمند از طریق مکانیزم‌های درگیری چندحسی، بازی‌وارسازی، شخصی‌سازی محتوا، تعامل زنده و بازخورد فوری انگیزش یادگیری را تقویت می‌کنند؛ رابطه‌ای مثبت و معنادار میان این الگو و میزان انگیزش یادگیری مفاهیم دینی وجود دارد و در نهایت الگویی مفهومی با مرکزیت کودک دوره ابتدایی و خروجی‌های انگیزش درونی بالا و رفتار متخلق به ارزش‌های اسلامی ارائه شد. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که بهره‌گیری هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده از رسانه‌های هوشمند در فرآیند تربیت دینی دوره ابتدایی نه تنها انگیزش یادگیری مفاهیم دینی را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد، بلکه زمینه‌ساز پرورش نسلی مؤمن، آگاه و پویا خواهد شد.