یکی از مهمترین نیازهای دانش‌آموزان به خصوص در مقطع متوسطه این است که از سطح مطلوب خودکارآمدی تحصیلی برخوردار باشند. عوامل مختلفی در این زمینه تاثیرگذار بوده و نیازمند انجام پژوهش‌ها و مطالعات بیشتر می‌باشد. لذا هدف از انجام طرح تحقیقاتی حاضر بررسی نقش واسطه‌ای جوعاطفی خانواده در رابطه بین خودکنترلی و خودکارآمدی تحصیلی در بین دانش‌آموزان شهر مشهد است. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش‌آموزان مقطع متوسطه در دوره دوم است و تعداد حجم نمونه برابر 380 نفر می‌باشد. آزمودنی‌ها در این پژوهش با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی میجلی و همکاران، پرسشنامه جوعاطفی خانواده هیل‌برن و پرسشنامه خودکنترلی کندال و ویلکاکسون مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌های بدست آمده از این پژوهش با استفاده از نرم‌افزار SPSS و نرم‌افزار ‌AMOS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر نشان دهنده این بود دانش‌آموزانی که دارای مولفه‌های خودکنترلی هستند، می‌توانند بهتر حضور و تمرکز خود را به یادگیری معطوف کرده و در نتیجه این امر موجب افزایش خودکارآمدی تحصیلی آن‌ها خواهد گردید. از طرفی پایین بودن سطح خودکنترلی دانش‌آموزان، موجب افت و کاهش شاخص‌های خودکارآمدی تحصیلی در آن‌ها می‌شود. همچنین نتایج بیانگر این بود، دانش‌آموزانی که در محیط خانواده از جوعاطفی مطلوب برخوردار هستند، بهتر می‌توانند مطالب را فرا گرفته و این موضوع زمینه‌ساز افزایش خودکارآمدی تحصیلی در آن‌ها می‌گردد. از این یافته‌ها چنین نتیجه‌گیری می‌گردد که بین خودکنترلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان ارتباط مثبت و مستقیمی وجود دارد و در این میان جوعاطفی خانواده دارای نقش میانجی بوده و ارتباط مثبت و معناداری دارد.