سلامت واژه‌ای آشناست و هیچ انسانی در پی آن نیست که با کوچک‌ترین اهمالی، این موهبت خدادادی را به مخاطره اندازد و زیبایی، شادابی و نشاط را از زندگی خود سلب کند. از همین روست که با بروز کوچک‌ترین اختلال و یا علامت و احساس درد به چاره‌اندیشی پرداخته و راه مداوا را در پیش می‌گیریم. حاصل این تدبر و مراجعه‌ی به‌موقع، حصول سلامت جسمی ما و رسیدن به امنیت و آرامش می‌باشد. خوش‌بختانه در عصر کنونی ارتباطات و رسانه‌های جمعی باعث به جریان انداختن اطلاعات و حتی رقابت تنگاتنگ در میان جوامع بشری شده‌اند؛ اهمیت پرداختن به مقوله‌ی سلامت را دوچندان کرده‌اند. آنچه مد نظر است سلامت روح و روان زنان است که در هیاهو و مشغله‌های زندگی، کم‌تر مورد کنکاش و حتی واکاوی قرار می‎گیرد. سلامت جسم با سلامت روح و روان تحقق می‌یابد و این دو لازم و ملزوم هم می‌باشند. سلامت روان یکی از اصطلاحاتی است که همواره مورد اختلافات بوده و هر کسی برای این تعریف، ملاکی را در نظر می‌گیرد؛ اما عموماً کسی که با هنجارها و رفتار اکثریت جامعه‌ی خویش مطابق و سازگار باشد، از لحاظ روانی سالم معرفی و تلقی می‌شود. این فرد رفتارهایش را طبق عرف و هنجارهای جامعه‌ی خود مطابقت می‌دهد. از زندگی شخصی خود احساس لذت و رضایت دارد و از نظر اطرافیان، شخصی خوشنود و راضی به‌نظر می‌رسد، هم در زندگی شخصی و هم زندگی اجتماعی خویش. علاوه بر آزمون‌های شخصیتی و پرسش‌نامه‌های چند جنبه‌ای شخصیتی مینه‌سوتا که برای اندازه‌گیری سلامت روان یک فرد به‌کار می‌رود؛ برخی رفتارها هم مؤید وجود یک بیماری روانی می‌باشند که اهم آن‌ها عبارت‌اند از افسردگی، اضطراب، خود بیمارانگاری، وسواس و وجود افکاری مزاحم در ذهن و روح فرد. باید بدانیم و باور کنیم که هیچ فردی به‌طور صد در صد از لحاظ روانی سالم نیست؛ هم‌چنان‌که کم‌تر می‌بینیم فردی از بُعد جسمانی هم کاملاً سالم و تندرست باشد؛ اما شدت و ضعف یک اختلال و بیماری حائز اهمیت قرار می‌گیرد. تا وقتی مشکلی در زندگی ما اختلال ایجاد نکند، بیماری و تهدید تلقی نمی‌شوند؛ اما شدت یافتن یک اختلال مثل افزایش اضطراب یا وسواس می‌تواند فکر و ذهن سالم را بیمار و آلوده سازد و سلامت روان او را به مخاطره اندازد.