مسئله خودگرايي، هم از بعد روان‌شناختي قابل بررسي است و هم از بعد اخلاقي. در بعد روان‌شناختي به توضيح و توصيف ساختار رواني انسان‌ها در انجام كارها و رفتارهاي آنان مي‌پردازد و در بعد اخلاقي با ارائه توصيه‌هايي براي مردم مشخص مي‌كند كه بايد چگونه رفتار نمايند. خودگرايي روان‌شناختي مدعي است كه همه¬ی اميال غايي انسان‌ها، خود محور هستند؛ تنها چيزي كه هر كس قادر به خواستن آن است، در نهايت همان منافع شخصي اوست. براساس نظريه خودگرايي روان‌شناختي، انسان‌ها طوري ساخته شده‌اند كه همواره درپي سود يا رفاه خودشان هستند، يا همواره كاري را انجام مي‌دهند كه گمان مي‌كنند، بيشترين غلبه خير را بر شر براي آنان دارد. طبق اين ديدگاه، حب ذات تنها اصل اساسي در سرشت آدمي است.
در این مقاله با شیوه¬ی مروری و مطالعه ای بر اساس مستندات و کتابخانه ای ، به توصیف خودگرایی اخلاقی و روانشناختی ، تفاوت ها و روش های و مولفه های متفاوت مطالعه در آن پرداخته ایم .