پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه سبک های شوخ‌طبعی و کیفیت زندگی با امید به زندگی در سالمندان شهرستان گرگان انجام شد. روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری 215 نفر بودند که از سالمندان 65 سال و بالاتر و در دسترس تشکیل شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه شوخ‌طبعی مارتین، کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی و پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر استفاده شد. پرسشنامه‌های مذکور پس از تعیین روایی و پایایی بین نمونه‌های پژوهش توزیع شد. داده‌ها پس از جمع‌آوری وارد نرم‌افزار spss نسخه 20 شدند. نتایج تحلیل نشان داد سبک‌های شوخ‌طبعی سازگارانه با ابعاد کیفیت زندگی و امید به زندگی رابطه مستقیم و معناداری دارند و سبک‌های شوخ‌طبعی ناسازگارانه با ابعاد کیفیت زندگی و امید به زندگی رابطه معکوس و معناداری دارد. با افزایش یا کاهش سبک شوخ‌طبعی سازگارانه، امید به زندگی و کیفیت زندگی افزایش یا کاهش می‌یابد.