این پژوهش با هدف اثر بخشی آموزش خود مراقبتی مبتنی بر CBT و ACT بر بنیان های شناختی اخلاقی تحمل پریشانی و رفتارهای برون ریز زنان انجام شد. نوع پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه زنان شهر اسکو تشکیل می‌دهد که تعداد آن‌ها 4000نفر بود و از این بین تعداد 350 مطابق فرمول کوکران به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند و به هریک از پرسشنامه‌های تحمل پریشانی(سیمونزو گاهر، 2005)، رفتارهای برون‌ریز(محمدخانی و همکاران، 1395) و پرسشنامه بنیان‌های اخلاقی(2007) پاسخ دادند. پس از جمع آوری داده‌ها، آن دسته از افرادی که نمراتشان در حد پایینی قرار داشت انتخاب شدند و از بین آن‌ها 30 نفر به روش در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جای گرفتند. گروه آزمایش در معرض متغیر مستقل؛ یعنی جلسات درمانی خود مراقبتی مبتنی بر رویکرد تلفیقی ACT و CBT قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. و داده‌ها در دو بخش آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج حاصل از آزمون کوواریانس چند متغیره نشان داد که F چندمتغیری برابر 624/4251 می‌باشد که در سطح 05/0 از لحاظ آماری معنادار است لذا فرضیه اصلی پژوهش مبتنی بر اثر بخشی خودمراقبتی مبتنی بر تلفیق ACTو CBT بر متغیرهای تحمل پریشانی، رفتارهای برون‌ریز و بنیان شناختی اخلاقی مورد تایید قرار گرفت. برای بررسی هریک از فرضیه‌های فرعی پژوهش و تعیین میزان اثر بخشی خودمراقبتی مبتنی بر تلفیق ACTو CBT بر متغیرهای پژوهش از آزمون کوواریانس تک متغیری استفاده شد. نتایج حاصل از آزمون کوواریانس تک متغیری نشان داد خودمراقبتی مبتنی بر تلفیق ACT و CBT می‌تواند تا 7/69 درصد بر بنیان‌های شناختی اخلاقی زنان، 7/89 درصد بر تحمل پریشانی زنان تاثیر بگذارد. همچنین خودمراقبتی مبتنی بر تلفیق ACT و CBT موجب شده است رفتارهای برون‌ریز زنان تا 79 درصد کاهش پیدا کند.