پژوهش حاضر به بررسی کارکردهای عرفانی در غزلیات حافظ شیرازی و فتاحی نیشابوری می پردازد. غزلیات روحانی حافظ با عرفان در پیوند است، از این رو آبشخور مهمی برای دیگر شاعران از جمله فتاحی نیشابوری گردیده است. مولانا فتاحی نیشابوری تحت تأثیر اندیشه های عرفانی شخصیت¬هایی چون ابن¬عربی، مولوی وبه ویژه حافظ بوده، مضامین گوناگون عرفان، در اشعار وی از وجوه زبان و اندیشه¬های اوست.نگارنده با پردازش توصیفی- تحلیلی غزلیات فتاحی به این نتیجه رسیده که شعروی آکنده از حقایق و آموزه¬های عرفانی، شورو الهام عاطفی و دارای وجوه اشتراک بسیار با غزلیات حافظ است. در این مقاله تأثیرپذیری فتاحی نیشابوری از خواجۀ شیراز در ابعاد عارفانه، با تأکید برعشق، تجلی، قرب، فقر، وصل، لطف، شوق، دیدار پیر و مراد با روش تحلیل مقایسه¬ای مورد واکاوی و ارزیابی قرار گرفته است. این تأثیرپذیری تا حد بسیاری بر غنای فکری و فرهنگی غزلیات وی افزوده و عرفان و گزاره¬های عرفانی او را به اندیشه¬های اصیل عرفانی حافظ نزدیک کرده است.