اوحدالدین کرمانی یکی از شاعران رباعی گوی ایرانی است که تعدادی از رباعیات او، در زمره زیباترین رباعیات فارسی جای دارد.دیدگاه‌ اوحدالدین‌ کرمانی در مسأله عرفان‌ این است که عالم‌ جلوه‌گاه‌ جمال‌ حق‌ است‌ و در دایره وجود تنها موجود حقیقی‌ اوست و اوست‌ که‌ مرکز این‌ دائره‌ است‌ و همه موجودات‌ عالم‌ سرگردان‌ در دائره عشق‌ معشوق‌ ازلی اند. وی سرمایه عشق‌ الهی‌ را تنها حیرت‌ و سرگردانی‌ می‌داند که‌ حاصل‌ آن‌ فنای از خود و فنای در حق‌ است‌.اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات با آوردن کلمات و اصطلاحات عرفانی،از قبیل: ارادت، اناالحق، حق،عشق و ... به طور گسترده ای به بیان دیدگاه عرفانی خود پرداخته است.نتیجه گیری می شود که اشعار اوحدالدّين كرماني همچون آيينه‌اي است كه برخي از دقايق عرفاني در آن متجلّي شده است.این مقاله به روش کتابخانه ای و فیش برداری از کتاب ها و به شیوه تحلیلی و توصیفی تهیه شده است.