رنگدانه‌های طبیعی به دلیل زیست‌سازگاری، زیست‌تخریب‌پذیری و قابلیت تغییر رنگ در پاسخ به محرک‌های محیطی، به‌عنوان ترکیبات حساس به تغییرات کیفی مواد غذایی، جایگاه ویژه‌ای در توسعه بسته‌بندی‌های هوشمند یافته‌اند. بااین‌حال، حساسیت این ترکیبات به عواملی نظیر نور، دما، اکسیژن، رطوبت و تغییرات pH، پایداری شیمیایی و عملکرد حسگری آن‌ها را محدود می‌کند. ازاین‌رو، توسعه روش‌های مؤثر پایدارسازی برای حفظ ویژگی‌های رنگ‌سنجی و افزایش قابلیت کاربرد صنعتی آن‌ها ضروری است. هدف این مطالعه، بررسی و تلفیق رویکردهای نوین پایدارسازی رنگدانه‌های طبیعی مورد استفاده در بسته‌بندی‌های هوشمند مواد غذایی است. رنگدانه‌هایی نظیر آنتوسیانین‌ها، کورکومین، بتالائین‌ها، کلروفیل‌ها و کاروتنوئیدها، به دلیل ساختارهای شیمیایی ویژه و پاسخ‌گویی به تغییرات محیطی، در ساخت فیلم‌ها و برچسب‌های حساس به pH کاربرد گسترده‌ای دارند. از مهم‌ترین راهبردهای بهبود پایداری این ترکیبات می‌توان به اصلاح مولکولی و هم رنگ افزایی، کپسوله‌سازی و بهبود مواد تشکیل‌دهنده برچسب‌ها اشاره کرد. کپسوله‌سازی با ایجاد یک سد محافظ در برابر عوامل تخریب‌کننده، از تماس مستقیم رنگدانه با محیط جلوگیری می‌کند؛ درحالی‌که اصلاح مولکولی و هم‌رنگ‌افزایی می‌توانند از طریق تغییر برهم‌کنش‌های مولکولی، پایداری ساختاری و ویژگی‌های طیفی رنگدانه‌ها را بهبود بخشند. همچنین، استفاده از نانوکامپوزیت‌ها، نانوسلولز و پلیمرهای قالب‌گیری مولکولی، با کنترل ریزمحیط رنگدانه و بهبود برهم‌کنش آن با بستر پلیمری، می‌تواند عملکرد حسگری و پاسخ رنگ‌سنجی را ارتقا دهد. با وجود پیشرفت‌های حاصل‌شده، چالش‌هایی مانند ایمنی تماس با غذا، استانداردسازی پاسخ رنگی، برگشت‌پذیری تغییر رنگ و حفظ عملکرد در شرایط واقعی همچنان مطرح‌اند. در مجموع، ترکیب راهبردهای پایدارسازی مولکولی، نانوفناوری و مهندسی ماتریس پلیمری می‌تواند زمینه‌ساز توسعه بسته‌بندی‌های هوشمند پایدار، کارآمد و قابل استفاده در مقیاس صنعتی باشد.