تقلب در فرآورده‌های گوشتی به‌ویژه همبرگر، به دلیل فرآوری مکانیکی گسترده و از بین رفتن ساختار ماکروسکوپی بافت‌ها، یکی از چالش‌های مهم در نظارت بر ایمنی و کیفیت مواد غذایی محسوب می‌شود. استفاده از بافت‌های غیرمجاز نظیر احشاء (کبد، ریه، طحال و کلیه)، پوست، غضروف، بافت همبند اضافی و خمیر مرغ مکانیکی علاوه بر کاهش ارزش تغذیه‌ای محصول، می‌تواند پیامدهای بهداشتی، اقتصادی و حتی شرعی به همراه داشته باشد. هدف از این مطالعه مروری، بررسی کارایی روش‌های بافت‌شناسی در شناسایی بافت‌های مجاز و غیرمجاز در فرآورده‌های گوشتی، به‌ویژه همبرگر، با تأکید بر رنگ‌آمیزی‌های عمومی و اختصاصی است. در این مطالعه، منابع علمی منتشرشده در پایگاه‌های داده PubMed، Scopus، Web of Science، Google Scholar و همچنین پایگاه‌های فارسی SID و Magiran در بازه زمانی 1394 تا 1404 مورد بررسی قرار گرفتند. مطالعات انتخاب‌شده شامل پژوهش‌هایی بودند که به کاربرد روش‌های بافت‌شناسی و رنگ‌آمیزی‌های مختلف در تشخیص تقلبات بافتی در محصولات گوشتی پرداخته بودند. نتایج بررسی‌ها نشان داد که رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین–ائوزین (H&E) به عنوان روش پایه برای ارزیابی ساختار کلی بافت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که رنگ‌آمیزی‌های اختصاصی نظیر ماسون تری‌کروم، PAS و رنگ‌آمیزی‌های اختصاصی چربی توانایی بالاتری در شناسایی اجزایی مانند کلاژن، مواد گیاهی و لیپیدها دارند. همچنین یافته‌ها نشان داد که بافت‌شناسی تنها روشی است که امکان تمایز نوع بافت (عضله در مقابل احشاء یا بافت همبند) را فراهم می‌کند، در حالی که روش‌های مولکولی نظیر PCR عمدتاً برای شناسایی گونه حیوانی کاربرد دارند. در مجموع، نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که استفاده ترکیبی از روش‌های بافت‌شناسی استاندارد در کنار تکنیک‌های مولکولی می‌تواند رویکردی دقیق و قابل اعتماد برای شناسایی تقلبات بافتی و ارتقای سیستم‌های کنترل کیفیت در فرآورده‌های گوشتی فراهم سازد.