غلات به‌دلیل فراوانی، تنوع فرآوری و جایگاه مهم در الگوی غذایی جهانی، بستر مناسبی برای توسعه‌ی غذاهای فراسودمند غیرلبنی به شمار می‌روند. غنی‌سازی فرآورده‌های غلاتی با ترکیب‌های زیست‌فعال میکروبی با چالش‌هایی از جمله حساسیت پروبیوتیک‌ها به تنش حرارتی و اسیدی، وابستگی اثر پری‌بیوتیک‌ها به ساختار فیبر و نابالغی چارچوب‌های استانداردسازی پست‌بیوتیک‌ها روبه‌رو است. این مرور با رویکردی انتقادی، سه راهبرد غنی‌سازی فرآورده‌های غلاتی شامل پروبیوتیک، پری‌بیوتیک و پست‌بیوتیک را بررسی و مقایسه می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد بقا و عملکرد پروبیوتیک‌ها تابعی از سویه، ماتریکس غذایی، شدت فرآیند و شرایط نگهداری است؛ از این رو، استفاده از سویه‌های اسپورزا، ریزپوشانی و افزودن پس از فرآیند، راهبردهای مکمل برای حفظ زنده‌مانی محسوب می‌شوند. در حوزه‌ی پری‌بیوتیک، فیبرهای محلول، آرابینوکسیلان‌ها، بتاگلوکان‌ها و نشاسته‌های مقاوم پتانسیل تعدیل میکروبیوتای روده را دارند، هرچند اثر آن‌ها به وزن مولکولی، درجه‌ی شاخه‌دارشدن و ساختار ماتریکس وابسته است. پست‌بیوتیک‌های حاصل از تخمیر غلاتی، به‌ویژه در سامانه‌های خمیرترش، به‌دلیل استقلال از زنده‌مانی سلولی و پایداری نسبی بیشتر در فرآوری، گزینه‌ای امیدوارکننده برای بهبود ماندگاری، ارزش تغذیه‌ای و ایمنی میکروبی محصول‌اند. با وجود پیشرفت‌های اخیر، شواهد بالینی مستقیم بر روی فرآورده‌های غلاتی غنی‌شده محدود است و ارزیابی جامع پایداری در ماندگاری، کیفیت حسی و قابلیت استانداردسازی همچنان ضروری به نظر می‌رسد. بنابراین، توسعه‌ی مؤثر غذاهای فراسودمند غلاتی مستلزم هم‌راستاسازی راهبرد زیست‌فعال با نوع محصول، شدت فرآوری و ادعای سلامتی موردنظر است.