پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر عدالت سازمانی بر رضایت شغلی و تعهد سازمانی کارکنان شرکت پالایش نفت آبادان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی از نوع پیمایشی با رویکرد کمی بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شرکت پالایش نفت آبادان بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای تصادفی، حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان تعیین گردید. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه است که روایی صوری و محتوایی آن با نظرسنجی از اساتید و خبرگان تأیید و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ (بیشتر از ۰٫۷ برای همه متغیرها) مورد تأیید قرار گرفت. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزار لیزرل تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که تمامی فرضیه‌های تحقیق تأیید شدند. به طوری که عدالت سازمانی بر رضایت شغلی تأثیر مثبت و معناداری داشت (t=8.70)، عدالت سازمانی بر تعهد سازمانی تأثیر مثبت و معناداری داشت (t=5.24)، رضایت شغلی بر تعهد سازمانی تأثیر مثبت و معناداری داشت (t=3.49) و همچنین عدالت سازمانی از طریق نقش میانجی رضایت شغلی بر تعهد سازمانی تأثیر غیرمستقیم مثبت و معناداری داشت. ضرایب استاندارد شده بین متغیرهای مکنون در دامنه صفر تا یک قرار داشت که بیانگر برازش مطلوب مدل ساختاری پژوهش بود. بر اساس یافته‌ها، به مدیران شرکت پالایش نفت آبادان پیشنهاد می‌شود که با شفاف‌سازی فرآیندهای تصمیم‌گیری، توزیع عادلانه پاداش‌ها و ترفیعات، و بهبود رفتارهای محترمانه مدیران، ادراک عدالت سازمانی را در کارکنان تقویت نمایند تا از این طریق بتوانند رضایت شغلی و تعهد سازمانی آنان را افزایش داده و زمینه را برای بهبود بهره‌وری و کاهش جابجایی نیروی انسانی فراهم آورند.